tofika

Widzisz tą dziewczynę? Z pozoru wydaje się być szczęśliwa. Ale przyjrzyj jej się lepiej. Spójrz w jej oczy. Widzisz? Widzisz ile w nich bólu? Ile cierpienia? Kolor jej tęczówek prawie wyblakł. Zmył się razem z łzami, które wylewa co noc. Płacząc w poduszę, aby nikt nie wiedział że jest jej źle. Nadal twierdzisz, że jest szczęśliwa. Ona tylko udaje. Idealnie się maskuje, żeby nie dać po sobie poznać że nie radzi sobie z tym pojebanym światem.

Są takie momenty, kiedy każdy z nas ma dość... dość krzyczących wiecznie rodziców, dość wysłuchiwania z ust mamy swoich wad, dość deszczu, dość upałów, dość łez wycieranych nocą w poduszkę, dość samotnych spacerów ze słuchawkami w uszach, dość wszystkiego. Wtedy najchętniej wybieglibyśmy z domu pakując w torbę portfel, prince polo, butelkę z mineralną wodą i ucieklibyśmy na dworzec czekając na pociąg do wiecznego szczęścia. Na pociąg do miejsca gdzie nikt nas nie zna, gdzie można by było ułożyć wszystko od nowa. ułożyć tak jak sami tego chcemy. Pojechać w miejsce, gdzie moglibyśmy być reżyserami własnego życia.

I wkurzają mnie ludzie, którzy tną się, bo myślą, że mają
wielki problem, bo jakaś laska lub chłopak ich nie chcę...
Najwidoczniej, nie znają prawdziwego bólu, bólu złego
dzieciństwa, straty lub tego, że nikt ich nie chcę.